Pablo de Rokha, pseudônimo de Carlos Díaz Loyola (Licantén, 17 de outubro de 1894 – Santiago, 10 de setembro de 1968) foi um poeta chileno. É considerado um dos quatro grandes da poesia chilena, junto con Pablo Neruda, Vicente Huidobro e Gabriela Mistral.
Aos 73 anos de idade, Pablo de Rokha se suicidou com um tiro na boca, seguindo o destino de seu filho Pablo, morto meses antes, e de seu amigo Joaquín Edwards Bello.
Versos de infancia (1913-1916)
El folletín del diablo (1916-1922)
Escritura de Raimundo Contreras (1929)
El canto de tu vieja (1930-1932)
Oda a la memoria de Gorki (1936)
Imprecación a la bestia fascista (1937)
Los poemas continentales (1944-1945)
Interpretación dialéctica de América y los cinco estilos del Pacífico (1947)
Carta Magna del continente (1949)
Funeral por los héroes y los mártires de Corea (1950)
Arte grande o ejercicio del realismo (1953)
Canto de fuego a China Popular (1963)
Epopeya de las comidas y bebidas de Chile (1949) / Canto del macho anciano (1965)
Tercetos Dantescos a Casiano Basualto(1965)
El amigo Piedra, autobiografía (1990)
Obras inéditas, prólogo y selección de Naín Gómez, LOM Ediciones, Santiago (1999)